Persberichten
PI Redactie
Geregistreerd op: 4-11-2004
Berichten: 7495
|
| Geplaatst: Ma 5 Nov 2007, 22:02 | Onderwerp: Groen!: Mieke Vogels: Leidt activering tot een sluitende of een uitsluitende aanpak? |
  |
|
De VDAB, maar ook haar Brusselse en Waalse tegenhangers, leveren samen met de RVA steeds meer inspanningen om mensen te activeren. Onder impuls van de Europese werkgelegenheids-doelstellingen wil men alle werklozen aanspreken en naar opleidingen of jobs leiden voor ze langdurig werkloos worden. Daartoe bouwde men de afgelopen jaren een gefaseerd activeringsbeleid uit. Naast de systematische uitnodigingen en begeleiding zette men ook experimenten op naar specifieke groepen, zoals de aanpak van de jeugdwerkloosheid in Oostende of de aangekondigde huisbezoeken in Antwerpen.
Meer werklozen een kans op een gepaste en kwalitatieve job geven juichen we alleen maar toe. Tegelijk is de activering een tweesnijdend zwaard. De keerzijde van de medaille is een toenemend aantal schorsingen van werklozen. Hier rijzen stilaan vragen, waarop de bestaande cijfers allesbehalve een antwoord kunnen geven.
De recente discussie over het Oostendse model heeft pijnlijk duidelijk gemaakt dat de cijfers van de VDAB niet altijd de hele realiteit weergeven. Vele jongeren die geschrapt werden uit de statistieken waren helemaal niet aan het werk, ze waren zelfs niet in opleiding. Hoe zit het met de andere VDAB-cijfers? Het aantal werkzoekenden daalt maar betekent dit ook dat al die mensen weer werk hebben gevonden? Hoe lang blijven mensen aan het werk na een activering? En niet in het minst: wat gebeurt er met de geschorsten?
Een stijgend aantal mensen wordt door de RVA geschorst, in 2006 kwam dit vooral door het intenser activeringsbeleid. In totaal verkregen in 2006 meer dan 50.000 werklozen een vorm van sanctie. Vaak is de oorzaak een duidelijk gebrek aan werkwilligheid of het weigeren van een passend aanbod. Maar ook het niet nakomen van afspraken in de activeringsprocedure weegt steeds zwaarder door en verklaart al een kwart van de schorsingen.
Ondanks de stijgende schorsingen bestaat er géén recent cijfermateriaal over wat er met geschorste werklozen gebeurt. Waar zijn deze mensen naartoe? Uit studies uitgevoerd voor de intensifiëring van het activeringsbeleid bleek dat ruim één op tien bij het OCMW moest aankloppen. Bij vele OCMW’s horen we vandaag echo’s van een duidelijke stijging van de instroom van tijdelijke en definitief geschorste werklozen. OCMW’s reageren trouwens erg verschillend op de vraag naar leefloon door geschorste werklozen. Sommige OCMW’s beschouwen de schorsing door de VDAB als het weigeren van een passende dienstbetrekking, wat de deur sluit voor het leefloon. Andere OCMW’s vertrekken van de maatschappelijke nood en geven wel een leefloon aan geschorsten. Precieze cijfers ontbreken.
Tegelijk bleek uit vroegere studies dat ruim een kwart van de arbeidsmarkt verdwijnt. Op die manier draagt het schorsingsbeleid bij tot een dalende werkzaamheidsgraad, in plaats van een stijgende in het kader van de Lissabondoelstellingen. De sluitende aanpak sluit hier alleszins niet: mensen stromen weg uit de arbeidsmarkt. Maar ook hier ontbreken recente cijfers. Ten slotte is er de vraag naar de duurzaamheid van tewerkstelling na activering, in een arbeidsmarkt met steeds meer precaire jobs en interim-arbeid.
Groen! maakt zich zorgen dat de sluitende aanpak voor de zwakste groepen op de arbeidsmarkt stilaan een uitsluitende aanpak dreigt te worden: sluitend aan kant van VDAB, uitsluitend aan kant werkzoekende.
Omdat betrouwbaar cijfermateriaal over het effect van activering en schorsing vandaag ontbreekt, vraagt Groen! aan de Vlaamse en de federale overheid om dringend een kortlopende studie uit te voeren naar de trajecten van geactiveerden en naar wat er gebeurt met het stijgend aantal geschorste werklozen. De alarmsignalen van OCMW’s mogen we niet langer negeren, want anders verwordt de sluitende aanpak tot een uitsluitende aanpak.
Er moet ook duidelijkheid zijn over een eenduidige aanpak van geschorste werklozen door de OCMW’s. Op basis van artikel 1 van de organieke wet van 1976 hebben geschorste werklozen die alleenstaand zijn of een gezin ten laste hebben, recht op maatschappelijke dienstverlening.
Mieke Vogels
Vlaams Parlementslid |
| Bericht: #721814 |
|
Advertentie
|
|
 
|
|
Tijden zijn in UTC + 1 uur. Het is nu Zo 7 Sep 2008, 14:04
|
|
|
|
| Gerelateerde berichten |
Advertentie |
|
|
|
|
|
