Persberichten
PI Redactie
Geregistreerd op: 4-11-2004
Berichten: 7183
|
| Geplaatst: Zo 2 Mrt 2008, 15:00 | Onderwerp: PVDA: Marco Van Hees: Is er iemand om de banken te controleren? |
  |
|
De almacht van de banken, dat is niets nieuws. Maar sedert enkele jaren loopt het aantal klachten over deze financiële instellingen hoog op. Net als hun winsten overigens. Toch laat de overheid ze rustig betijen. Een stand van zaken en alternatieven.
11,5 miljard euro. Dat is het duizelingwekkende winstcijfer dat de vier belangrijkste banken (Fortis, KBC, ING, en Dexia) in 2006 realiseerden. Dat is 26,9% meer dan in 2005, toen er ook al beduidend meer winst werd gemaakt dan de jaren daarvoor. Die verrijking van de banken gaat ten koste van vier sociale groepen: het bankpersoneel, de particuliere klanten, de bedrijven uit andere sectoren en ten slotte de staat. In een context waarin het de staat aan verschrikkelijk veel middelen ontbreekt om de sociale noden te lenigen (bijvoorbeeld om de koopkracht te steunen) is het toch niet verwonderlijk dat mensen de wenkbrauwen fronsen over de transfers van de openbare sector naar het rijke bankwezen
1. Spookagentschappen en ontoegankelijke loketten
“Mijnheer, ik heb dat niet beslist, het zijn mijn bazen”, antwoordt een Fortis-bediende aan een 77-jarige gepensioneerde mijnwerker in La Louvière. De trouwe klant heeft pech dat hij analfabeet is en ondanks een boel uitleg de bankautomaat niet kan bedienen. Het enige wat hij wil, is twee keer per maand zijn geld afhalen aan het loket. Dat kan niet. Uiteindelijk stelt de bediende de man voor op zoek te gaan naar een andere bank. Als een buurvrouw daarover een klacht indient bij de ombudsdienst van Fortis, garandeert de directie haar dat het om een misverstand gaat. Toch bewijst de brief die enkele dagen later in de bus valt het tegendeel. Fortis meldt dat het personeel de opdracht zal krijgen de man… een fatsoenlijke uitleg te geven over het gebruik van de bankautomaten. Dit geval (en vele andere) illustreert perfect de onverbiddelijke politiek die de banken volgen: de klanten moeten wegblijven van de bemande loketten.
Op tien jaar tijd zijn er in België 3.000 bankkantoren verdwenen. Het aantal liep terug van 7.791 in 1994 tot 4.837 in 2004.1 De absolute kampioen is Fortis. De grootste Belgische bank liquideerde in die periode 46% van zijn agentschappen. En het is nog niet gedaan. Bij ING spreekt men van ‘de bank van de toekomst’. Van de 800 resterende agentschappen zullen slechts 250 hun bemande loketten behouden. ‘Wat wil de klant?’ vraagt de directie. ‘Hij wil zijn transacties onmiddellijk kunnen uitvoeren wanneer hij het wil (via bankautomaten en het internet), en hij wil advies kunnen inwinnen als dat nodig is.’2
och zullen de bankbedienden je vertellen dat men hen niet vraagt om advies te geven, maar om producten te verkopen. Zij hebben geen tijd meer om je te bellen dat je vergeten bent je nieuwe bankkaart af te halen (die in dat geval wordt teruggestuurd naar het hoofdkantoor), maar wel om je een lening of een verzekering aan te smeren.
2. Een lawine van bankkosten
Laten we ervan uitgaan dat je een bankrekening hebt bij Fortis. De bank kan het hele jaar door over je geld beschikken en zit in een bevoorrechte positie om je al haar andere producten op te solferen: kredieten, beleggingen, verzekeringen,… Toch moet je betalen om er een rekening te mogen hebben. Hoeveel? Twaalf euro beheerskosten (voor 1 januari 2008 was dat 8,50 euro; het gaat hier dus om een verhoging met 40%). Voeg daar nog eens 9,99 euro bij voor je bankkaart, aangevuld met 4,96 euro voor de protonfunctie en 6,99 euro om met je kaart geld te kunnen afhalen bij andere banken dan Fortis. Tel daar je Visa Classic kaart bij (22 euro) en 30 euro voor het versturen van 100 rekeninguittreksels (omdat je niet over internet beschikt en de rijen die aan de bankautomaten wachten vaak te lang zijn). Rekeninguittreksels afhalen aan de bankautomaat is gratis bij Fortis, maar als je 50 keer geld afhaalt bij andere banken, kost je dat 5 euro. Zo kom je aan een totaal van 68,94 euro. Als je kiest voor de optie ‘Easy Pack’ vermindert je factuur tot 61,20 euro. Een magere troost als je weet dat een bankrekening vroeger gratis was. Tja, vandaag is jouw geld erg duur geworden.
3. Intresten te klein, afbetalingen te groot
Dat de banken meer geld vragen voor het geld dat ze uitlenen dan voor het geld dat je ze geeft, valt nog te begrijpen. Uit die marge winst halen is nu eenmaal de bedoeling van een bankier. Maar de ene marge is de andere niet. Zo verhoogde Fortis, de marktleider inzake hypothecaire kredieten, in 2007 in verschillende stappen de intrestvoet naar 6% voor hypothecaire leningen met een looptijd van 20 jaar. Je zou je dus aan een evenredige verhoging van de intresten op je spaarboekje verwachten, maar… bij de grootbanken blijven die steken op 1,50 tot 1,75% (aangevuld met een getrouwheidspremie van 0,50% op de som die meer dan een jaar op je boekje blijft staan). Dat leidde bij Trends-Tendances tot de conclusie dat ‘de grote banken goede sier maken met uw spaargeld’. Geconfronteerd met een inflatie van bijna 3% is de kleine spaarder snel verleid om te kiezen voor iets meer rendabele beleggingen zoals termijnsparen, kasbons,… maar – in tegenstelling tot je spaarboekje – moet je op deze beleggingen een onroerende voorheffing betalen. Het spaarboekje werd destijds fiscaal vrijgesteld om vooral kleine spaarders aan te trekken. Sommige waarnemers gaan ervan uit dat het spaarboekje de banken vandaag de kans geeft de intresten laag te houden omdat spaarders een onroerende voorheffing willen vermijden.
4. Weigeren om de huurwet toe te passen
Zie jij je een wet tegenhouden omdat die je niet bevalt? Neen? Jij bent dan ook geen bankier. Een wet van april 2007 verplicht de banken om de gezamenlijke huurwaarborg voor te schieten van hun niet-betaalkrachtige klanten. De klanten moeten vervolgens drie maanden lang maandelijks een bedrag terugstorten tot ze het bedrag van de huurwaarborg hebben volgemaakt. Dat is logisch: de banken kreunen onder tonnen euro’s, terwijl veel huurders niet in staat zijn om het equivalent van twee of drie maanden huur op te hoesten boven op de huur van de eerste maand. In november hebben de banken bij het Grondwettelijk Hof daarom heel discreet bezwaar tegen deze wet aangetekend. Intussen passen ze al allerlei trucs en knepen toe om zich aan hun verplichtingen te onttrekken. Fortis vraagt bijvoorbeeld 250 euro dossierkosten. ING vraagt 100 euro voor kosten, vermeerderd met een jaarlijkse commissie van 2% met een minimum van 25 euro. Totaal uit de lucht gegrepen, want in de periode dat de huurder de gezamenlijke huurwaarborg terugstort, mogen de banken intresten aanrekenen. Zoveel is duidelijk: de banken willen met deze trucs alle huurders afschrikken die zij niet solvabel achten. Terwijl de wet er precies is gekomen voor mensen met financiële problemen.
5. Ronselen in de scholen
Ondanks hun misprijzen voor hun klanten, dat zich uit in een beperkte dienstverlening, zijn de banken toch niet te beroerd om klanten te ronselen. Want uiteindelijk leven ze wel van hun cliënteel. En om klanten aan te trekken is er niets beter dan ze al op de schoolbanken aan je te binden. Probleem is dat ook hier de banken de wet met de voeten treden. Daarom heeft het OIVO (Onderzoeks- en Informatiecentrum van de verbruikersorganisaties) een drievoudige klacht ingediend tegen ING. Handig inspelend op het geldtekort van het onderwijs, bood de bank de leerkrachten van het basisonderwijs geheel gratis een spel aan, met de veelzeggende naam "De rekening klopt" Doel: de kinderen de kans bieden zich via geldspelletjes vertrouwd te maken met de wereld van financies en met bankoperaties. Aan het einde van de opleiding is een bezoek aan een bank gepland… aan ING. Dit ronselen is strijdig met het Schoolpact van 1959, dat commerciële activiteiten op de school verbiedt, aldus het OIVO. Verder strookt dit ook niet met de code van de bankreclame onder minderjarigen. En ten slotte schendt deze praktijk ook de privacy. In 2004 heeft het OIVO al de internetsites met de vinger gewezen, waarmee de vier grootste banken zich tot de jongeren richten. Deze sites respecteerden de gedragsregels niet die de banksector zichzelf had opgelegd inzake bankreclame onder minderjarigen.
6. Druk op het personeel
De klanten zijn niet de enige slachtoffers van de winsthonger van de banken. Vroeger werden bankbedienden nog als geprivilegieerden beschouwd: zij verdienden goed en hadden werkzekerheid. Maar de tijden zijn veranderd. Een vakbondsafgevaardigde van Fortis vertrouwt ons toe: “Als ik vandaag een van mijn collega’s tegenkom, vraag ik niet meer hoe het gaat omdat ik weet dat het antwoord negatief zal zijn”. De fusies, de informatisering, de sluiting van agentschappen hebben lelijk huisgehouden in het personeelsbestand. Tussen 1990 en 2005 liquideerden de banken 16.000 banen (van 108.000 naar 92.000).3 De werkdruk is proportioneel toegenomen. “De stress is het grootst in de agentschappen”, vult de afgevaardigde aan. “Vandaag moeten de lokale bedienden heel wat taken opknappen die vroeger op de hoofdzetel werden uitgevoerd. De grootste druk gaat uit van de commerciële doelstellingen die je moet halen. Wij moeten almaar rendabeler, almaar proactiever worden. Wie zijn doelstellingen niet haalt, riskeert een negatieve evaluatie te krijgen.” Volgens de directie eist de overname van ABN-Amro nieuwe, kostenbesparende maatregelen. “Niets nieuws onder de zon. Het is altijd hetzelfde liedje”, zegt een andere vakbondsafgevaardigde van Fortis. “En omdat de lonen 70% van de kosten uitmaken, liggen die als eerste onder vuur.” Opgelet, het gaat hier niet om het salaris van algemeen bestuurder Jean-Paul Votron die miljoenen euro’s per jaar opstrijkt. “Terwijl wij”, zegt de vakbondsman, “naast de wettelijke indexaanpassingen en enkele premies en voordelen zoals maaltijdcheques, al twintig jaar geen echte verhoging van ons brutoloon hebben gekregen”. Twintig jaar? Dat is haast niet te geloven! En dat in een van de meest winstgevende sectoren van de economie. En de toekomst ziet er zeker niet beter uit want de directie heeft nieuwe loonschalen ingevoerd die gebaseerd zijn op de prestaties. “Het variabele deel van het loon is vandaag nog beperkt. Maar als het principe eenmaal effectief wordt opgelegd, zal dat variabele deel toenemen. Op die manier voert men het concurrentieprincipe in tussen de werknemers. Met andere woorden: de wet van de jungle.”
7. Weinig ethische investeringen
Banken bieden hun klanten kredieten aan en rechtstreekse investeringen of investeringen via investeringsfondsen: de vier grootste banken bezitten zelf heel wat aandelen in bedrijven die het niet zo nauw nemen. Dat kan je makkelijk nagaan op de schitterende website www.bankgeheimen.be (drietalig NL, FR, ENG), van de vzw Netwerk Vlaanderen. De site opent met een wereldkaart. Als je op een logo van een van de acht bestudeerde banken klikt (Dexia, Fortis, ING, KBC, ABN-Amro, Deutsche Bank, Citibank et Axa), dan verschijnen die logos wereldwijd op de plaatsen waar de betrokken bank twijfelachtige aandelenportefeuilles bezit. Het gaat om bedrijven die de mensenrechten schenden. Hoe? Door wapens te produceren en die aan dictators te verkopen. Door de lokale bevolking de toegang tot land en tot water af te nemen. Door gedwongen onteigeningen te steunen of door mee te werken aan zware en onomkeerbare milieuverontreinigingen. Enzovoorts. De website en het begeleidende verslag werden gelanceerd in samenwerking met de christelijke bediendebond LBC. Diens woordvoerder, Stefaan Decock, vertelt hierover: "Dit soort beleggingen kan je niet aanvaarden. Wij denken dat de financiële instellingen bij hun beleggingsbeslissingen rekening zouden moeten houden met de fundamentele normen inzake milieu en mensenrechten."
8. De schuldenlast van de staat en van de gemeenten
Als de banken één goede klant hebben, dan is dat in België zeker de staat. Eind 2007 bedroeg de schuld van de federale staat 285,81 miljard euro. Meer dan een kwart (27,4%) van het federale budget wordt gebruikt om die schuld af te betalen. In 2007 was dat 13,35 miljard euro. Omdat de staat die schuldenlast al tientallen jaren meesleept, hebben de banken hun initiële leningen al lang gerecupereerd. Naast de schuld van de federale staat (zowat 90% van de openbare schuld) zijn er nog de schulden van gewesten en gemeenschappen (5%) en van de gemeenten (5%). Die laatste schuldenlast bedraagt 15 miljard euro. Voor hun financiering kunnen de gemeenten een beroep doen op een bevoorrechte partner: Dexia heeft 80% van die markt ingepalmd. Toen de ‘bank van de gemeenten’ nog ‘Gemeentekrediet’ heette, was ze nog een openbare instelling. Je kon er toen nog van uitgaan dat het niet de bedoeling was dat de bank zich overdadig zou verrijken ten koste van hun goede klanten, de lokale overheden. Maar is dat vandaag nog het geval nu de bank geprivatiseerd is, ook al beschikken de gemeenten nog over een deel van het kapitaal? Eind 2005 zorgde een bepaalde gebeurtenis voor onrust. Dexia schuimde de gemeenten af met een voorstel dat de intrestlasten op de uitstaande schulden moest beperken. Maar het voorstel volgde de evoluties op de financiële markten: als de afstand tussen de kortetermijnrente en de langetermijnrente kleiner werd dan 1%, zou de rentevoet stijgen in plaats van dalen. En dat is precies wat in 2007 gebeurde. Le Soir haalt een voorbeeld aan waarbij de rente in een dergelijk geval niet daalde van 5 tot 4%, maar steeg tot 9,45%.4 De banken weten al langer dan vandaag dat de staat de kip is met de gouden eieren en ze maakten er hun strategische as van. Getuige daarvan een passage uit een Fortisverslag van 2004 over zijn verzekeringsfiliaal in Nederland: ‘Dankzij de betrokkenheid van de directeurs van Fortis ASR bij organisaties als het Verbond van Verzekeraars, zijn wij bij machte de nationale politiek in deze materie te beïnvloeden. Wij verwijzen daarbij naar het versnelde debat over de privatisering van de sociale zekerheid.’5
9. Fraude, een specialiteit van de banken
De KB-Lux affaire, de zaak Lernout & Hauspie (met Dexia in opspraak), fraude met de successierechten bij het vroegere Gemeentekrediet… Het gerechtelijk nieuws lijkt er alles aan te doen om ons de beroemde uitspraak van Bertolt Brecht in herinnering te brengen: "Er zijn ergere dingen dan een bank te beroven, namelijk er een op te richten." Laten we een aantal van die affaires even opfrissen.
• De affaire KB-Lux. Op 11 januari 2008 verwees de Raadkamer van Brussel 15 personen naar de correctionele rechtbank in het kader van deze zaak die teruggaat tot in 1994. Dat jaar overhandigden bedienden van de KB-Lux, het Luxemburgse filiaal van de Kredietbank (het huidige KBC) de lijsten met de namen van rijke Belgische klanten waaraan KB-Lux formules voorstelde om belastingen te ontduiken. Later zal men ontdekken dat de Belgische agentschappen van de Kredietbank klanten wierven voor de KB-Lux. In totaal werd er voor 150 miljoen euro gefraudeerd. In 1999 ontdekten de speurders dat Kredietbank ook betrokken was bij methodes om crimineel geld wit te wassen: BTW-carrousels, hormonenzwendel, het dioxineschandaal, enz. Maar het dossier sleepte aan. De advocaten van de beschuldigden voerden een procedureslag, zoals met hun eis om alle stukken van het dossier integraal te laten vertalen, wat 18 maanden in beslag nam. Sterker nog: ze dienden klacht in tegen rechter Jean-Claude Leys, die het vooronderzoek leidde, met als reden dat het onderzoek behept zou zijn met onregelmatigheden (hij werd uiteindelijk vrijgepleit).
• De affaire FGBB. Forfaitair gedeelte buitenlandse belasting. Dat is de ingewikkelde naam van een fiscale bepaling die tot doel heeft een dubbele belasting te vermijden van sommige inkomsten uit immobilia in het buitenland. Maar eind jaren ’80 hebben veertien banken (alle grote instellingen van het land) deze techniek misbruikt om simpelweg elke belasting van zo’n 500 klanten of van zichzelf te ontlopen. Totaal bedrag van de fraude: 300 miljoen euro. Meer dan 15 jaar na de feiten is er nog steeds geen verwijzing naar de correctionele rechtbank. Van de dertig constructies die door de banken opgezet werden, waren er slechts vijf voorwerp van een requisitoir van het parket.
• Het dossier Dexia-Gemeentekrediet. Deze fraudezaak over erfenisrechten zal op 26 februari starten voor een Brusselse rechtbank. Vier voormalige kaders van Gemeentekrediet (Dexia), waaronder de ex-voorzitter François Narmon, worden door het gerecht vervolgd. De fraude werd in 1999 aan het licht gebracht door een bediende die bij de bank ontslagen was. Bewijzen in de hand, deed hij de praktijken uit de doeken die het mogelijk maakten dat erfgenamen een reeks verrichtingen antidateerden om zo de koffers en rekeningen van een overleden klant leeg te halen en de erfenisrechten te ontlopen Achtduizend klanten zouden daar tussen 1988 en 1998 gebruik van gemaakt hebben. De belastingdiensten schatten voor 100 miljoen euro benadeeld te zijn.
• De affaire Lernout & Hauspie. Het megaproces tegen de zaakvoerders van dit Iepers bedrijf dat gespecialiseerd was in spraakherkenning begon in mei 2007. Deze veelbelovende parel van Vlaamse technologie ontaarde in een fraudezaak: vervalste financiële rapporten, manipulatie van de beurskoersen, bedrog, oplichterij… Bij de 21 beklaagden: het revisorenbedrijf KPMG en de bank Dexia. Het parket verwijt Artesia (sindsdien opgeslorpt door Dexia) leningen te hebben toegestaan die dienden om het zakencijfer van L&H kunstmatig op te blazen. Zonder de interne procedures te volgen, zou de bank doelbewust vaag gebleven zijn over het uiteindelijke doel van deze leningen. In augustus werd door het bedrijf Velstra uit Singapore een bijkomende aanklacht ingediend tegen Dexia voor het witwassen van geld. Velstra had 30 miljoen dollar geïnvesteerd in L&H. De bank zou zich dit geld toegeëigend hebben om achterstallige leningen af te betalen.
10. De weigering om de anti-witwas richtlijn toe te passen
De neiging van de banken om zich in te laten met fraudezaken laat zich verklaren door het dubbele privilegie dat ze hebben. Ze staan in het centrum van de financiële transacties en kunnen zich beroepen op het bankgeheim, iets waar andere bedrijven geen gebruik van kunnen maken jegens de fiscus. Let wel, volgens minister van Financiën Didier Reynders (MR), zou dat geheim een fabeltje zijn: "Ik breng steeds in herinnering, mochten sommigen dat vergeten, dat het bankgeheim in België niet bestaat." Natuurlijk zullen wij ons herinneren dat diezelfde Reynders voorzitter geweest is van de beheerraad van een bank. Dat hij die nog steeds omgaat met de talrijke leiders van de hoge financiën. En dat hij er nog steeds helemaal van ondersteboven is als de media durven wijzen op de hoge winsten van de banken: "Ik krijg soms de indruk dat men die sector buiten de reële wereld plaatst, en dat heeft te maken met een ideologie of zelfs een demagogie over het thema van de speculatie" Nochtans is wat het bankgeheim betreft, diegene die Reynders onverbiddelijk het meest tegenspreekt helemaal geen ideoloog, maar artikel 318 van de Wetgeving over de inkomensbelastingen: "Het is de belastingdiensten niet toegestaan in de rekeningen, boeken en documenten van de bankinstellingen, wisselkantoren, krediet- en spaarbanken, gegevens in te zamelen met het oog op de belasting van hun klanten." Jazeker, er bestaat een procedure om dat geheim op te heffen in geval van bewezen fraude, maar ze is zo moeilijk in gang te zetten, dat de fiscale diensten in hun laatste jaarverslag moesten vaststellen: "In 2005 werd op basis van artikel 318 CIR 92 geen enkele keer het bankgeheim opgeheven." De banken, bewakers van de fraude? De bewering lijkt overdreven, maar het is nochtans de indruk die Febelfin wekt, met zijn beslissing november 2007 om de richtlijn van Onkelinx tegen het witwassen van geld, niet toe te passen. De federatie van de financiële sector acht die richtlijn ontoepasbaar. In feite zou de richtlijn hen verplichten klanten aan te geven aan de anti-witwascel als er aanwijzingen zijn van fiscale fraude. De discussie gaat over de lijst met vijftien indicatoren voor zware en georganiseerde fiscale fraude die de banken moeten gebruiken om te oordelen of financiële transacties verdacht zijn. Voor de banken is die lijst enkel een hulpmiddel, waar volgens de richtlijn de banken hun klanten moeten aangeven zodra die aan een van die vijftien indicatoren voldoen. "In ons land voeren de banken zelf het onderzoek naar verdachte financiële transacties", zo verdedigt Marina De Moerloze, woordvoerster van Febelfin zich. We zullen er maar van uitgaan dat ze het niet heeft over de affaires KB-Lux en konsoorten…
11. Banken slepen het manna van de notionele intresten weg
De notionele intresten zijn de nieuwe fiscale aftrekpost waarbij bedrijven onbestaande intresten mogen aanrekenen. Het gaat hier om een uitvinding van minister Reynders die de overheid een massa geld kost. Aanvankelijk had de regering een half miljard voorzien voor deze maatregel. Vandaag kennen we de reële kostprijs nog niet, maar we weten al wel dat het een veelvoud van de oorspronkelijke schatting wordt. Een van de oorzaken van die zware overschrijding van het initiële budget is dat zowat alle adviesbureaus plankgas gaven om de bedrijven zoveel mogelijk notionele intresten te laten aftrekken; zo nodig met behulp van bijzonder complexe fiscale constructies. We weten ondertussen dat banken niet terugschrikken voor een fiscale constructie meer of minder. Normaal gesproken konden banken niet genieten van de notionele intrestaftrek. Als moedermaatschappij hebben zij immers verschillende filialen onder zich. Maar dankzij ingenieuze fiscale constructies, zijn de banken en de verzekeringsmaatschappijen erin geslaagd het initiële budget van een half miljard euro exclusief naar zich toe te trekken. Komt er over tien jaar opnieuw een eindeloze procesgang aan tegen de banken voor wat ze met de notionele intresten hebben uitgespookt? Dat risico lopen ze deze keer niet want ze hebben vooraf het advies gevraagd van de rulingcommissie (een instelling van het ministerie van Financiën) die een voorafgaand advies geeft over mogelijk betwistbare kwesties. Het advies van de commissie was positief en kreeg volgens De Tijd ook de zegen van minister Reynders.
• 1 Sud Presse, 04.11.2005.
• 2 Le Soir, 25.09.2007.
• 3 Le Soir, 02.12.2005.
• 4 Le Soir, 20.10.2007.
• 5 www.mediaterre.org/rsdd/actu,20050506133828,3.html
Enkele suggesties om de macht van uw bankier te beperken
* Een gratis basisdienstverlening opleggen. Vroeger rekenden de banken geen beheerskosten aan voor bankrekeningen. Dat is ook normaal: zij strijken de winst op van het geld dat op die rekeningen staat. Nu ze het loketpersoneel vervangen hebben door bankautomaten rekenen ze almaar meer kosten aan. Waarom de banken geen gratis basisdienstverlening opleggen? Die zou ondermeer kunnen omvatten: het beheren van de rekening, een bankkaart-protonkaart en elektronisch bankverkeer aan alle bankautomaten.
* De rentevoeten controleren. De overheid zou het niveau van de rentevoeten in het oog moeten houden en onderzoek doen naar mogelijke afspraken tussen de banken over de intresten. De regering zou er ook voor kunnen zorgen dat er geen al te grote verschillen ontstaan tussen de rentevoeten voor leningen en die voor spaargelden.
* Het bankgeheim opheffen. Samen met Luxemburg en Oostenrijk is België een van de weinige Europese landen waar het bankgeheim nog bestaat. Als je alle fraudegevallen bekijkt waar banken bij betrokken zijn, moet je toch voor het opheffen van het bankgeheim zijn.
* Een bijzondere belasting op de banksector. Volgens berekeningen van Le Soir in 2001, bedroeg de reële belastingvoet voor banken dat jaar slechts 8,5%. Sindsdien is die belastingvoet zeker nog gedaald omdat de officiële aanslagvoet voor bedrijven verlaagd werd van 40% naar 34% en de notionele intresten daar nog eens bovenop kwamen. Waarom geen speciale belasting heffen voor banken zodat zij, net als andere bedrijven de officiële 34% belastingen betalen?
* Belangenconflicten vermijden. De vier grootste Belgische banken hebben tussen hun topkaderleden voormalige of toekomstige ministers van Financiën. Om belangenconflicten te vermijden zou het goed zijn te verbieden dat een minister van Financiën en zijn kabinetsmedewerkers ooit voor een bank werken (of werkten) |
| Bericht: #755034 |
|
Advertentie
|
|
 
|
|
Tijden zijn in UTC + 1 uur. Het is nu Vr 4 Jul 2008, 08:05
|
|
|
|
| Gerelateerde berichten |
Advertentie |
|
|
|
|
|
