Politicsinfo.net

[Persberichten]

De belastingaftrek die de minister van Financiën de bedrijven aanbiedt, is een ramp voor de begroting. Moeten we ze aanpassen, zoals de volksvertegenwoordigers voorstellen, of helemaal afschaffen?

Krijgt het geesteskind van Reynders een operatie of euthanasie?

Linkse syndicalisten, verenigingen, politici… allemaal nemen ze de notionele intresten onder vuur. Logisch, het enorme belastingcadeau aan de bedrijven zou vijfmaal meer kosten dan de 500 miljoen die bij de lancering was vooropgesteld. Per jaar…

Bovendien hebben de grote bedrijven ingenieuze fiscale constructies opgezet om de pot helemaal leeg te likken. Moeten we de maatregel verbeteren of eisen dat hij afgeschaft wordt? De vakbonden zijn daarover niet echt duidelijk, Attac daarentegen doet er geen doekjes om: die “kaakslag voor de belastingbetalers” moet weg. Lezers van Solidair weten dat ook de PVDA voorstander is van de intrekking van de maatregel: hij zal elk gezin op een of andere manier minstens 600 euro kosten.

Bij de groenen wil Jean-Marc Nollet (fractieleider van Ecolo-Groen in de Kamer) een wetsvoorstel indienen om de wet aan te passen. “Veeleer om tactische redenen”, zegt hij ons, want voor de grond van de zaak herinner ik eraan dat we in 2005 tegen deze wet hebben gestemd.”

Een ander wetsvoorstel is gezamenlijk ingediend door de volksvertegenwoordigers Mathot (PS), Coëme (PS), Van der Maelen (sp.a) en Vanvelthoven (sp.a). In 2005 hebben de socialisten nochtans voor de notionele intresten van hun liberale coalitiepartners gestemd. Het kostte hen enige politieke moed om te erkennen dat ze toen bij de stemming op het verkeerde knopje hebben gedrukt.

Opgepast, liberale dogma's hebben voorrang van rechts

Het voorstel van de socialisten wil dan ook alleen maar “een bepaling ter voorkoming van misbruik in de wet invoegen”, om de fiscale constructies genre Electrabel (zie Solidair, 14/11/07) tegen te gaan. Wij vinden in hun voorstel nogal wat leemtes op technisch, ideologisch en tactisch gebied. Technische leemtes. In de toelichting bij hun voorstel wijzen de socialistische Kamerleden erop dat een bepaling ter voorkoming van misbruik al bestaat in het Wetboek der belastingen, (artikel 344).

De enkele keren dat de fiscus die maatregel heeft uitgespeeld, heeft hij meestal zijn zaak voor de rechtbank verloren. Het voorstel voegt daar nu een specifieke maatregel ter voorkoming van misbruik van notionele intrestaftrek aan toe. Maar welk mirakel zal die meer toepasbaar maken dan het bestaande artikel 344? De geviseerde misbruiken zijn al even vatbaar voor interpretatie.

Zo zijn fiscale constructies alleen geoorloofd als ze tegemoetkomen “aan legitieme behoeften van economische of financiële aard en ze bijgevolg niet alleen tot doel hebben het belastbaar inkomen te verminderen” (artikel 2 van het voorstel). Maar topadvocaten zullen de rechters, die uiteraard de strijd tegen fiscale fraude zeer ter harte nemen, op magistrale wijze daarvan overtuigen. Er zijn ook ideologische leemtes.

Het voorstel wil “voorkomen dat de notionele-interestaftrekregeling voorbijschiet aan haar doel de productieve investeringen en de werkgelegenheid in bedrijven en meer bepaald kmo’s te ondersteunen.” De socialistische auteurs hernemen daarmee het dogma van hun liberale tegenstander: cadeaus aan de bedrijven begunstigen de investeringen en de werkgelegenheid. Welnu, dat argument was nooit zo hol als met de notionele intrestaftrek, ook zonder de fiscale constructies.

Ten slotte de tactische leemtes. Alleen een brede mobilisatie kan de oranje-blauwe meerderheid in deze kwestie terugdringen. Maar die krijg je nooit met een dubbelzinnig standpunt. Wel door klaar en duidelijk te zeggen dat de 2,4 miljard van de notionele intresten moeten worden gebruikt voor de mensen die dat echt nodig hebben.