Persberichten
PI Redactie
Geregistreerd op: 4-11-2004
Berichten: 7417
|
| Geplaatst: Wo 14 Nov 2007, 11:14 | Onderwerp: PVDA: David Pestieau: Zes antwoorden om de communautairecrisis te ontcijferen |
  |
|
Koopkracht, onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting? Allemaal onbelangrijk. Hét probleem in België is de tegenstelling tussen Franstaligen en Nederlandstaligen. Zo beweren althans onze politici.
De boom die het antisociale bos verbergt
Het schandaal van de prijsverhogingen van Electrabel? De schandelijke dure geneesmiddelen? De hoge huurprijzen? Niets daarvan was een regeringscrisis waard. Maar de goedkeuring door de Commissie van Binnenlandse Zaken, Nederlandstalige tegen Franstalige partijen, van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, die bracht België wel aan de rand van een zware politieke crisis.
Is het dáárvoor dat u gestemd heeft?
1. Deze crisis is gepland.
Een volksvertegenwoordiger van de grootste partij van het noorden zei twee weken terug: “De oplossingen die men nu blijft zoeken, zitten allemaal vast in een unionistisch denkkader, in de methodes van het verleden. Als er niets verandert, moeten we een crisis uitlokken (…) om de Franstaligen te verplichten van standpunt te veranderen”.1
2. Het gaat om totaal andere zaken dan BHV.
“De splitsing van BHV is maar een eerste stap. Wij willen een grondige staatshervorming. Van de arbeidsmarkt (werkloosheidsuitkeringen en brugpensioenen, nvdr.), van de gezondheidszorg. En de fiscale autonomie van de gewesten. En wij zullen hard zijn, heel hard zijn”,2 zei nog een andere volksvertegenwoordiger van dezelfde partij.
En de patroon van de Vlaamse patroons, Philippe Muyters (VOKA) maakt dit nog concreter: “De essentie van het sociaal-economisch programma van de nieuwe regering moet liggen in het communautaire, en dat is niet zozeer BHV maar vooral de overdracht van de sociaal-economische hefbomen aan de deelstaten.”3
Dankzij die overdracht hopen zij (onder andere VOKA): het brugpensioen te kunnen afschaffen, de werkloosheidsuitkering in tijd te beperken, de collectieve arbeidsovereenkomsten af te schaffen, het stakingsrecht te beperken,…
3. Ze organiseren deze crisis om de mensen een elektroshock te geven en Vlamingen en Walen tegen elkaar op te zetten.
De crisis rond BHV is maar een voorwendsel (de eenzijdige stemming schuift de oplossing in feite maanden vooruit). “Een moeilijk moment, dat de Franstaligen heeft gechoqueerd, maar dat hen een duidelijk signaal geeft, namelijk dat ze aan tafel moeten gaan zitten om de problemen op te lossen die de Vlamingen cruciaal vinden”, zegt CD&V-voorzitter Jo Van Deurzen.4 En die cruciale problemen zijn: de staatshervorming, dat wil zeggen de splitsing van de gezondheidszorg, de arbeidsmarkt,…
Het echte doel is niet alleen de partijen van de twee taalgroepen tegen elkaar op te zetten, maar ook een klimaat te creëren waarin de mensen uit het noorden en het zuiden zich vijandig tegen elkaar opstellen. Zodat ze op den duur zeggen: “OK, splits maar wat moet gesplitst worden en hou op met dat gekibbel.”
Bij de Franstaligen reageerden eerst Didier Reynders5 en later ook PS-voorzitter Di Rupo met een zelfde communautair opbod. Precies waar de nationalisten van CD&V/N-VA en de andere nationalisten van het noorden van het land op uit zijn.
4. De communautaire polarisering doet ook de Franstaligen meer kiezen voor confederalisme
In een confederaal systeem worden de bevoegdheden op regionale basis opgesplitst. In België gaat dat in de eerste plaats om de sociale zekerheid (40% van de overheidsuitgaven). Alleen de politie, defensie en sommige delen van de fiscaliteit blijven op het federale niveau. Splitsen betekent ook verzwakken, raken aan de sociale rechten: door ze te verminderen of door ze te privatiseren.
De Vlaamse werkgevers komen er openlijk voor uit dat dit hun doel is. Maar ook in de leidende kringen van het zuiden van het land wint het confederalisme veld. Na de crisis schreef Le Soir – zowat hun woordvoerder – dat de Franstalige partijen moeten gaan voor een onderhandelde splitsing: “De toekomstige regering kan een staatshervorming zonder taboes niet van tafel vegen. (…) Waar het uiteindelijk op aankomt is dat het nieuwe aanschijn van België wordt onderhandeld en niet opgelegd”.6 Waarover, tegen welk ritme, volgens welke verdeelsleutels ... dat zijn de vragen die vandaag nog niet opgelost zijn en die de huidige crisis hebben uitgelokt.
5. Oranje-blauw, tripartite of crisis van het regime: geen enkel scenario is goed voor de mensen.
De crisis aan de top van het land zit diep.
A. De meerderheid van CD&V/N-VA, met achter hen de Vlaamse werkgeversorganisaties en onder leiding van het radicaal nationalisme, wil EN garanties voor een staatshervorming EN een antisociale oranje-blauwe regering. Een maximaal scenario.
B. Anderen (zoals MR in het zuiden maar ook Open VLD in het noorden) willen onmiddellijk een sociaal-economische regering. En een stilstand in de staatshervorming tot 2009. Dat is de wens van een ander deel van het patronaat, het nog altijd unitaire VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen). Het maakt zich ongerust over de politieke crisis die “de economie van het land hypothekeert. Elke dag groeien de risico’s dat investeringen worden uitgesteld of geannuleerd; de economische impact van deze situatie zal niet lang op zich laten wachten”.
‘De troef’ van dit scenario is dat oranje-blauw het hierover al in grote lijnen eens is, over de taalgrenzen heen (zie blz. 10-11) Dit scenario zou de crisis van het regime (die kan leiden tot een complete splitsing van het land) met hooguit anderhalf jaar uitstellen. Het gevaar is groot dat de nationalistische agitatie intussen nog toeneemt en dat iedereen, met het oog op de verkiezingen van 2009, mikt op de ophitsing van de twee taalgemeenschappen. 2009 wordt dan een volgende cruciale datum om over te gaan naar een confederaal model.
C. SP.a en PS wedden nu op een tripartite om opnieuw in de regering te komen. Maar die zou als kern van zijn programma hebben … de realisatie van een staatshervorming. Om daartoe te komen doen PS en SP.a al mee met de nationalistische agitatie aan weerskanten van de taalgrens.
In de plaats van de banden tussen de werkende mensen in zuid en noord aan te halen, zich te verzetten tegen de niet te controleren nationalistische logica en zelf een alternatief voor te stellen tegenover het antisociaal programma.
6. Om te voorkomen dat wij de factuur betalen van de sociale afbraak en de verdeeldheid.
Geen enkele Franstalige of Nederlandstalige werknemer, jongere, gepensioneerde, zieke heeft er voordeel bij om mee te vechten in een oorlog tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. En evenmin om deze antisociale politiek te accepteren. Want alleen wij betalen de factuur als deze scenario’s werkelijkheid worden.
Daarom engageert de PVDA zich in de petitiecampagne Red de Solidariteit en lanceert ze zelf een campagnemaand.
1 Luc Martens, De Morgen, 26 oktober 2007. • 2 Eric Van Rompuy, Journaal op RTL, 7 november 2007 • 3 De Standaard on line, 7 november 2007 • 4 De Standaard, 5 november 2007 • 5 “De logica die in België aan het werk is, is een confederale”, verklaarde hij in Le Monde op 10 november. • 6 Le Soir, 10 november |
| Bericht: #726923 |
|
Advertentie
|
|
 
|
|
Tijden zijn in UTC + 1 uur. Het is nu Vr 8 Aug 2008, 19:33
|
|
|
|
| Gerelateerde berichten |
Advertentie |
|
|
|
|
|
