Persberichten
PI Redactie
Geregistreerd op: 4-11-2004
Berichten: 7590
|
| Geplaatst: Za 5 Jan 2008, 19:15 |
  |
|
Toen ik lid werd van deze kamer had ik een aantal verwachtingen en inschattingen. Een aantal daarvan werd ondertussen bewaarheid. Maar wat ik niet verwacht had, collega’s, is dat mijn huidige job zoveel gelijkenissen zou kunnen vertonen met mijn vorige job, en de schooljuffrouw in mij wakker zou maken.
U moet me dat niet kwalijk nemen. Ik heb als onderwijzeres bijna tien jaar in een basisschool in Antwerpen-Noord gewerkt, hier in Brussel waarschijnlijk beter gekend als de Antwerpse Seefhoek. Ik heb daar geleerd dat kinderen vaak nukkig zijn en het niet kunnen verdragen wanneer anderen wel slagen in wat hen zelf niet is gelukt. Ze gaan dan in een hoekje zitten mokken, en weigeren bijvoorbeeld te applaudisseren. Kinderen zijn ook vaak alleen maar bezig met zichzelf, met hun eigen leefwereld, of hooguit met de groep waartoe ze zichzelf rekenen. Ze hebben vaak last van faalangst, ze willen de perfectie en doordat die niet altijd haalbaar is worden ze opstandig of _ erger nog _ ze durven dan plots niks meer. Kinderen zijn ook meestal flapuits, ze zijn zich niet altijd bewust van de consequenties van hun uitspraken.
Collega’s, ik ben helaas niet de enige die de politiek tegenwoordig met een kleuterklas vergelijkt. Journalisten gebruiken deze beeldspraak al eens, maar nog veel erger is dat ik ze nu meer dan ooit hoor van burgers. De geloofwaardigheid van de politici heeft het voorbije halfjaar weer eens een flinke deuk gekregen. Het wordt hoog tijd om te stoppen met de spelletjes, te stoppen met de navelstaarderij en aan het werk te gaan. Ons land, onze burgers, onze kinderen verdienen niets minder dan dat!
Mijn collega’s Stefaan Van Hecke en Jean-Marc Nollet hebben gisteren in de Kamer het standpunt van de groene partijen over de regeringsverklaring al verwoord. Ik sluit me uiteraard bij hen aan. Maar sta me toe, collega’s, dat ik het in deze reflectiekamer ook nog eens vanuit een andere invalshoek bekijk: namelijk die van de kinderen waar ik jaren voor en mee gewerkt heb. Niet alleen omdat ze er recht op hebben, maar ook omdat een plek waar het goed is voor kinderen, dat bijna automatisch ook wordt voor volwassenen.
Omdat mijn spreektijd beperkt is, zal ik mij concentreren op twee thema’s die mijzelf en mijn partij hierbij nauw aan het hart liggen. Ten eerste is er de vraag of men kinderen mag opsluiten in gevangenissen. Het antwoord is uiteraard neen! Het opsluiten van kinderen in gevangenissen, of het nu over de kinderen van vluchtelingen in de gesloten centra gaat, of over jeugddelinquenten, druist in tegen het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind. Dat Verdrag bepaalt dat kinderen alleen opgesloten mogen worden als dat in het belang is van hun opvoeding.
Mag ik vandaag ook even uw aandacht vragen voor het verhaal van zo’n vluchtelingenkind, collega’s. Roman Karimov is 13 jaar en heeft 7 jaar in Izegem gewoond. Zijn wieg stond in Kazachstan, maar hij vertelde mij dat hij dat land eigenlijk niet kent. Hij spreekt vijf talen: Frans, Engels, Russisch, maar ook perfect Nederlands en West-Vlaams _ wat zoals u weet niet hetzelfde is. Ik heb Roman tweemaal bezocht in het gesloten centrum 127bis, hij heeft daar samen met zijn mama meer dan twee maanden opgesloten gezeten en deze week werden ze uitgewezen. Dit gezin voldeed aan de nieuwe criteria voor regularisatie die in het oranjeblauwe preakkoord waren ingeschreven. Meer dan eender wie waren Roman en zijn moeder dus aan het wachten op een nieuwe regering. Het feit dat een regering van Lopende Zaken mensen is blijven uitwijzen, het feit dat de regularisatie geen deel uitmaakt van de dringende zaken, is wraakroepend, collega’s. Toen ik met Roman sprak vroeg hij me keer op keer: “Mevrouw de senator, kan u mij vertellen wanneer ik terug naar school mag? Ik wil mijn examens meedoen, anders moet ik misschien een jaar overzitten…”. Roman heeft in de twee maanden die hij achter de tralies van het centrum Steenokkerzeel doorbracht kunnen ‘genieten’ van een deel van de zogenaamde alternatieven die men hoort voor de gesloten centra. Sinds dit schooljaar zijn er namelijk leerkrachten in de centra, er is een klaslokaal, er zijn opvoeders en men doet zijn uiterste best om de kinderen enigszins menselijk te behandelen. Maar neem het van mij aan, collega’s, die pleisters kunnen de wonden die bij kinderen geslagen worden niet verzachten. Kinderen opsluiten is inhumaan en traumatiserend, daarvoor bestaan geen alternatieven, daarover kunnen geen compromissen worden gesloten. Ik wil u vandaag, mijnheer de eerste minister, dan ook vragen wat u nu eigenlijk bedoelt met het ene zinnetje dat u in uw regeringsverklaring aan de vluchtelingenkinderen wijdt. Blijft u hen opsluiten tegen het Kinderrechtenverdrag in, of bent u het met mij eens dat een alternatief enkel en alleen kan betekenen dat deze kinderen terug gewoon naar school kunnen en geen tralies meer moeten zien? Als dat zo is, mag ik u dan ook vragen niet tot morgen te wachten vooraleer u alle kinderen uit de centra haalt.
Het tweede thema dat ik uit het tienpuntenplan wil lichten is dat van de verkeersveiligheid. Kinderen zijn in het moordende Belgische verkeer veruit de zwakste schakel, collega’s. En op dat vlak kan ons land geen goede statistieken voorleggen. Onder het beleid van mevrouw Durant in de paarsgroene regering, vond een kentering ten goede plaats. Door streng op te treden tegen verkeersovertredingen groeide het besef dat het menens was op het vlak van verkeersveiligheid en daalde meteen ook het aantal verkeersdoden spectaculair. Helaas is deze kentering in de laatste jaren ongedaan gemaakt. Door een slapper beleid zien we dat het aantal verkeersdoden stagneerde en sinds kort zelfs opnieuw stijgt. Het feit dat de interim-regering nu de afspraken van de Staten-Generaal inschrijft zal hieraan onvoldoende verhelpen. Collega’s, ik heb de afspraken die op de Staten-Generaal werden voorgesteld namens Groen! persoonlijk ondertekend. Ze geven namelijk een goede aanzet tot oplossingen, maar ze gaan niet ver genoeg! Integendeel: de te halen doelstellingen zijn zelfs een afzwakking van de voorgaande. België heeft nood aan een nieuw elan, willen we er ooit in slagen om niet langer bij de slechte leerlingen van de Europese klas te horen.
Mijnheer de vicepremier: u hebt nog slechts drie maanden om te slagen in de opdracht die u de afgelopen zes maanden niet kon klaren, namelijk komen tot een zinvolle staatshervorming, met een voldoende draagvlak. U zult hierbij in de groenen, zowel de Vlaamse als de Franstalige groenen, partners ontmoeten die bereid zijn constructief mee te werken. Maar mag ik u vragen toch ook tijd vrij te maken voor uw andere bevoegdheidspakketten? Het lijkt mij dat het aantal verkeersslachtoffers iets is waar burgers werkelijk van wakker liggen. Mag ik u alvast de tip geven om snel eens buiten de landsgrenzen te gaan kijken om te zien hoe het beter kan. In Zweden hanteert men op het vlak van verkeersveiligheid “een zero-visie”, in Nederland gaat men uit van een “duurzaam veilig” verkeersbeleid. Beide methodes blijken hun vruchten af te werpen (in Nederland en in Zweden is de kans om slachtoffer te worden in het verkeer half zo groot als in België). Ze zijn onze interesse met andere woorden meer dan waard! In het verkeer worden mensen vandaag permanent overvraagd. Er worden regels opgesteld, straten aangelegd, wagens gemaakt die het uiterste vergen van de zelfcontrole en reactievaardigheid van alle verkeersdeelnemers. Maar mensen maken nu éénmaal fouten. Het verkeerssysteem moet daarmee rekening houden. En daarbij ook uitdrukkelijk de kaart trekken van zwakke én zachte weggebruikers. Dat kan als we tegelijk werk maken van betere controles, het veiliger maken van de wegen én het veiliger maken van de wagens zelf.
Collega’s, ik sluit af. Groen! en Ecolo zijn vanzelfsprekend tevreden over het feit dat er eindelijk een regering is. Een interim-regering is nog steeds beter dan geen regering, en daarvoor wil ik namens mijn fractie degenen die hun verantwoordelijkheid hebben genomen feliciteren. Wij zouden deze regering graag het voordeel van de twijfel geven, maar we zullen deze regering beoordelen op haar daden. Het programma dat nu voorligt krijgt van de Groenen alvast een onvoldoende.
Freya Piryns, senator (24 december 2007) |
