Persberichten
PI Redactie
Geregistreerd op: 4-11-2004
Berichten: 7495
|
| Geplaatst: Zo 15 Jun 2008, 16:29 |
  |
|
De laatste weken maakt Vlaanderen geen al te beste beurt in de buitenlandse pers. Vlaanderen zou racistisch zijn en anderstaligen uitsluiten. Vlaams Open Vld-minister Marino Keulen is van oordeel dat Vlaanderen zich nergens over hoeft te schamen en meent dat het imagoprobleem is aangepraat.
“Vlaanderen is niet bekrompen, racistisch of op zichzelf teruggeplooid. Helaas is dat beeld van ons in het buitenland aan een opmars bezig. Dit beeld kan keren door een actiever extern communicatiebeleid maar vooral doordat Vlaanderen in zijn beleid de openheid en verdraagzaamheid blijft koesteren,”besluit Keulen.
Velen zeggen dat Vlaanderen een imagoprobleem in het buitenland heeft. Is perceptie realiteit? Wat klopt, is dat Vlaanderen kritiek heeft gekregen van internationale organisaties. Die zijn niet op eigen initiatief met die kritiek gekomen, maar op aanstoken van Franstalige politici uit dit land, die daarmee interne politieke bedoelingen hebben. Zoals de Franstalige landgenoten die een delegatie van een bureau van een commissie van een congres onder de vleugels van de Raad van Europa op onderzoek hebben gestuurd in de rand. Of een Waalse gewestminister die het nodig vond bij de Europese Commissie te stoken tegen de Vlaamse wooncode. Of kritiek op die wooncode in een routinerapport van een VN-commissie smokkelen en dat dan laten lekken naar de media.
Het Vlaamse beleid dat onder vuur ligt, is geen beleid waarvoor Vlaanderen zich moet schamen. Integendeel. De drie controversiële burgemeesters uit de Rand hebben hun niet-benoeming alleen aan zichzelf te danken, omdat ze doelbewust en herhaaldelijk de wet hebben overtreden. Niet zomaar de wet maar de taalwetgeving. En die behoort tot de fundamentele evenwichten die de grondslag van onze federale Belgische staat uitmaken. Een burgemeester heeft een voorbeeldrol als het gaat over het toepassen van wetten en decreten.
Het Vlaamse inburgeringsbeleid en de Vlaamse wooncode gaan uit van sociale en emancipatorische motieven: iedereen laten deelnemen aan onze samenleving. Dit jaar zullen 15.000 inburgeraars een inburgeringstraject afwerken. We investeren daarin miljoenen euro's. Dat beleid heeft nooit tot protestdemonstraties geleid. Wel integendeel, het wordt toegejuicht door het leeuwendeel van de doelgroep, die de inspanningen waarderen. Voor dat beleid, zowel wat inburgering als wat de wooncode betreft, lieten we vooraf door de Raad van State nagaan of het niet discrimineert, Europese regels of grondrechten schendt.
Tussen haakjes: in Franstalig België bestaat géén inburgeringsbeleid, alsof alle nieuwkomers die daar belanden de taal al spreken, volledig vertrouwd zijn met het land en onmiddellijk aan het werk gaan.
Het schandaal met de Naamse huisvestingsmaatschappij in Wallonië die quota voor allochtonen hanteert, heeft nog geen internationale onderzoekers van de Europese commissie, Raad van Europa of Verenigde Naties gemobiliseerd. Nochtans was wat men daar deed, zuivere discriminatie. In Liedekerke werd een goedbedoeld maar discriminatoir gemeentelijk reglement over de speelpleinwerking door mij onmiddellijk vernietigd. Die Vlaamse gemeente heeft wel de halve wereldpers op bezoek gehad.
Vlaanderen is een open en verdraagzame samenleving. Overigens, we zijn dat al sedert bloeitijd van de Vlaamse steden in de middeleeuwen. We zijn ook een solidaire gemeenschap. Duizenden vrijwilligers zetten zich in voor de minder fortuinlijke medemensen, hier en in het buitenland. In verenigingen, bij Artsen zonder Grenzen, bij de Damiaanactie, als ontwikkelingshelpers...Waarom trekt het Nederlandstalige onderwijs in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest duizenden Franstalige leerlingen aan? Omdat het Vlaamse onderwijs kwalitatief uitstekend is en omdat het anderstaligen hartelijk welkom heet en bijzondere begeleiding verstrekt. Moeten we ons daarvoor schamen?
Vlaanderen is dus niet bekrompen, racistisch of op zichzelf teruggeplooid. Maar we moeten wel erkennen dat dit beeld van onze gemeenschap in het buitenland opgeld maakt. Het electorale succes van het Vlaams Belang is voor Vlaanderen vanzelfsprekend een handicap, zoals ook de andere extreem rechtse of neofascistische partijen in andere Europese landen dat zijn voor andere staten. Het verschil met die staten is wel dat de Vlaamse extremisten ondanks een successtory van meer dan twintig jaar er nog in geen enkele gemeente, laat staan op het nationale vlak, in geslaagd zijn bestuursverantwoordelijkheid te verwerven. In tegenstelling tot in Frankrijk, Denemarken of Oostenrijk.
Wat kan Vlaanderen doen aan dat slechte imago? Misschien moet Vlaanderen zich wel spiegelen aan de Verenigde Staten, waar buitenlandse opiniemakers systematisch op kosten van de overheid in contact worden gebracht met het beste wat het land te bieden heeft. Dat zal geld kosten, maar het is een investering die onmiddellijk rendeert.
Natuurlijk moet Vlaanderen ook een actiever extern communicatiebeleid voeren. En ook moet Vlaanderen in zijn beleid de openheid en verdraagzaamheid blijven koesteren. Dat betekent ook inspanningen blijven leveren om anderstaligen en nieuwkomers zoveel mogelijk kansen te geven om volwaardig aan de Vlaamse samenleving deel te nemen. Uiteindelijk zullen zij uitgroeien tot de beste advocaten van een open, verdraagzaam en solidair Vlaanderen.
Marino Keulen is Vlaams Open Vld-minister van Binnenlands Bestuur, Wonen, Inburgering en Stedenbeleid |
| Bericht: #772875 |
|
Advertentie
|
|
 
|
|
Tijden zijn in UTC + 1 uur. Het is nu Ma 8 Sep 2008, 05:36
|
|
|
|
| Gerelateerde berichten |
Advertentie |
|
|
|
|
|
